سرانجام جهان، پیروزی ِمهربانی و عشق خواهد بود و انسان ها روزی خواهند فهمید که این سیاره کوچک خانه ی همه ی آن ها هست و نمی توان با جنگ، خشونت و تبعیض سرانجام کار بشر را به نیکی رقم زد. باید در این تنهاترین زیستگاه با صلح و عشق زندگی کنند و در آن روز جهان از رنج هایی که در این همه سال بر زنــــــان، کـودکـان، پـیـران و مـحیط زیـست روا داشته خجالت زده خواهد بود.
* تاخیر نوشت برای هشت مارس
.
.
.
.
سلام
"و در آن روز..."
آن روز می آید؟!
روزی که نه فقط جهان، از رنج هایی که در این همه سال بر زنان، کودکان، پیران و محیط زیست روا داشته خجالت زده شود بلکه همه ی ما از رنجی که به یکدیگر روا می داریم خجل شویم... و تنها خجل شویم بلکه دیگر رنج ندهیم... خودمان را و جهان را...
امید... واژه ی غریبی ست...
نمی شود که نباشد، اما با بودنش هم انگار، کاری نمی کند...
ولی باز هم می گویم: امیدوارم... امیدوارم که آن روز بیاید...
بابت تبریک، متشکرم جناب
ایام به کام...
می آید، اما در چه زمانه ای و با وضعی معلوم نیست، امیدوارم روزی نباشد که بشر محیط زیست را نابود کرده و گرم شدن زمین و ....شدت بیشتری یافته...
ایام هم به کام شما..
پیران چرا ؟ جاشون اینقدر خوب و راحته ، فقط دستور می دهنند ! و کودکان به احترامشان بی چون و چرا ؛ چشم می گویند .
در قحطی و جنگ و سختی، اولین کسانی که تلف می شوند، پیرها هستند.
چرا جهان خجالت زده باشد ؟ جهانیان هستند که به هم ظلم میکنند ...
زیبا نوشتید .
امیدوارم روزی برسد که همه حقوق و توانایی های خود را بدانند و از آن محروم نباشند . آن روز ، جهان آتوپیاست .
فکر می کنم، مانند زنجیره ای همه ی اتفاق هایی که می افتد و جهانیان انجام می دهند، به گونه ای به ساختار این جهان و علت و معلول های آن وابسته است..
به رسیدن به این آرمان جهان، امید دارم.
به امید آن روز
آن روز حتما من در برگ درختی هستم
راستش به بهتر شدن اعتقاد دارم...
اما در مورد جزئئاتش واقعا نمی دونم حق با شماست یا نه!
در حال حاضر که داره بهتر می شه، اما انرژی فسیلی که تمام بشه نمی دونم !!!
جزییات مهم نیست، همین که کلیت را قبول دارید، پیشرفت است.